Interview Susan Douwma over de Magneet van Woody van Amen


Sommige kunstwerken staan al zolang op een plek dat ze vanzelfsprekend zijn geworden. Almere kent nog van die ‘onontdekte’ kunstwerken. Veel kunstenaars en architecten waren jong toen ze deze eerste opdrachten in de nieuwe stad uitvoerden. Velen zijn inmiddels Internationale grootheden. Er kan zomaar een ‘schat’ opduiken! Voor mij is deze magneet van Woody van Amen zo’n schat.



Het gebouw van OSG De Meergronden (1980) werd indertijd ingebed in de stedenbouwkundige structuur van de stadskern Almere Haven. Het had een transparante doorloop met voetpaden en fietspaden die zorgde voor verbinding tussen woonwijk, school en centrum.



Op het binnenplein van de school kwam de magneet te staan. Het hart van de school refererend aan de magneet van een kompasnaald. Rondom de magneet op het plein werden de windrichtingen aangegeven doormiddel van letters van beton. Op deze windrichtingen konden mensen uit heel Almere Haven elkaar ontmoeten. De verschillende delen van de school kregen de benamingen ‘Noord/Oost/Zuid/West’ In de school was dat zichtbaar door belijning op de wanden met de letter van de windrichting.



De magneet is dus een onderdeel van een veel groter werk. Het was een bijzondere samenwerking bij het tot stand komen van het ontwerp voor de school tussen architectenbureau van Mourik - Peter Vermeulen en de kunstenaar Woody van Amen. Buiten en binnen en gebouw en kunst werden door deze samenwerking met elkaar verbonden.

Woody van Amen (Rotterdam, 1936) is één van de weinige Nederlandse kunstenaars die tot de Pop Art wordt gerekend. Hij vertrok begin jaren zestig naar de Verenigde Staten, waar hij contact legde met kunstenaars die alledaagse producten uit de consumptiemaatschappij gebruikten, zoals Andy Warhol. Van Amen raakte door hen geïnspireerd.



De school bleek door zijn open karakter erg kwetsbaar te zijn. Na de tweede keer brandstichting werd er al in 1985 besloten om een hek te plaatsen rond de school. De ontmoetingsplek van Woody werd minder toegankelijk. De magneet staat nog op zijn originele plek, en de letters van de windrichtingen zijn nog aanwezig al is het dan verspreid over het terrein. In 2019 zag Woody voor het eerst na 40 jaar zijn kunstwerk terug en hij hoopt dat het weer naar zijn originele staat teruggebracht kan worden.